De media zijn niet bepaald heel kritisch ten aanzien van de gevestigde orde en van haar extreem-rechtse voorbijstrevers. De media zetten links en pro-Palestijns activisme negatief weg als antisemitisme, als gewelddadig, die media doen rechtse agressie – tractorterreur, vuurwerk gooien naar KOZP – voorkomen als relatief onschuldig demonstreren. De media leggen fascistische leugen keurig naast antifascistische waarschuwing, alsof het allebei redelijke en bespreekbare standpunten zijn.
Media geven staatscriminelen en hun critici gelijkwaardige ruimte, alsof de leugens waarmee genocide onvermijdelijk wordt rechtgepraat hetzelfde respect verdienen als pogingen om die leugens aan de kaak te stellen en een genocide te bestrijden. Soms is het nog erger: dan krijgen de genocidale leugenaars van de media zelfs een ruime voorsprong toegekend en komen critici er nauwelijks aan te pas. Soms gaat het ogenschijnlijk beter: dan krijgt de kritiek op staatsmisdaden ruimte. Vrijwel altijd gaat het dan echter om staatsmisdaden van een regering waar ‘we’ – de staat waar de media actief zijn – ruzie mee hebben.
