Dilan Yesilgöz heeft een opmerkelijke politieke vaardigheid ontwikkeld: ze hoeft zelf niet te bewegen om het midden van plaats te laten veranderen. Haar bewering dat een kabinet met JA21 een middenkabinet zou zijn, is geen beschrijving van de politieke werkelijkheid maar een poging de werkelijkheid te veranderen. Het mogelijke gevolg? Het midden wordt niet langer gezien als een plek waar je elkaar treft, maar als een label dat je plakt op partijen die je strategisch nodig hebt.

Het traditionele midden had, ondanks zijn halfslachtigheid, een functie. Het was de zone waar partijen zichzelf temden, waar scherpe randen werden afgeslepen. Yesilgöz draait dat nu binnenstebuiten. In haar lezing hoeft niemand zich meer te matigen om het midden te bereiken; het midden schuift gewoon op tot het precies past rondom de gewenste coalitie. Het is geen ideologische beweging maar een taaloperatie.

Tegelijk blijft de realiteit dat JA21 geen middenpartij is. Het is een verzameling weggelopen FvD-standpunten in net iets acceptabeler verpakking. Door hen in het centrum te plaatsen, wordt de beweging naar rechts verkocht als bestuurlijke normaliteit. Niet de inhoud verschuift, maar de etiketten. En zodra dat frame staat, wordt kritiek afgedaan als niet willen luisteren naar de verkiezingsuitslag.

Lees meer

Of je het met oud-VVD-leider Rutte eens was of niet: er werd overlegd, onderhandeld en geluisterd, schrijft journalist Gillian de Nooijer. Onder Yesilgöz is de VVD met die houding gestopt.

‘Wij zullen ons standpunt niet veranderen’, zei VVD-leider Yesilgöz afgelopen vrijdag voor de zoveelste keer. Informateur Buma heeft net zijn ultieme poging gedaan voor een soort kabinet van nationale eenheid: D66, CDA, VVD, GroenLinks-PvdA en JA21. 95 zetels. Iedereen levert stevig in, in ruil voor maximale representatie in alle Kamers.

Lees verder

Weinig onderwerpen houden de wereld, de Verenigde Naties in het bijzonder, al zo lang bezig als wat van oudsher The Question of Palestine heet, de kwestie-Palestina. In het dagelijks spraak­gebruik wordt het thema tegen­woordig doorgaans aangeduid met het versluierende begrip ‘het Israëlisch-Palestijnse conflict’. Versluierend, omdat de term ‘conflict’ het beeld oproept van een meningsverschil tussen min of meer gelijk­waardige partijen, die in gelijke mate verantwoordelijk zijn voor het ontstaan en de beslechting ervan. Niets is in dit geval minder waar, en de aanduiding ‘kwestie-Palestina’ − of ‘kwestie-Palestina/Israël’ − verdient dan ook de voorkeur.

Lees verder